Yaralıyım / Fatih Çekirge
01 Ocak 1970
ZİFİRİ bir karanlığa uyandı...
Bir sessizlik. Bir uçuruma düşer gibi... En ufak bir ışık yok.
Yorgundu. Perdeleri açmak için kalkmak istedi.
Bir el kolundan tuttu.
“Dur Mehmet!”
-Ne oldu?
-Hatırlıyor musun. Çatışma çıkmıştı. Sen yaralandın...
-Ne yarası?
-Yaralısın.
Böyle uyandı işte Mehmet... Daha doğrusu uyanamadı.
Zifiri karanlıkta perdeleri açmak istedi. Ama perdeler açıktı.
İki gözü de gitmişti Mehmet’in...
Yaralıydı...
Buydu işte haberlerdeki o isimsiz “yaralı”...
Şu kadar şehit verdik bir de “yaralı”...
3 ayda 57 şehit, 115 yaralı...
Peki kim bu yaralılar? Ne yaparlar?
Yaralı diye yeterince ciddiye alınmaz sanki...
Oysa hayatın yarısı belki de daha fazlası gitmiştir elinden...
Gece yarısı “bir kâbustan” uyandığını sandığı anda, bacaklarının olmadığını anlayan o çocuklar. Her gece düşlerinde yürürler, koşarlar, otobüste metroda adımlar...
Ve her sabah uyandığında yeniden vurulurlar.
Kimisi tekerlekli sandalyede, kiminin kolu yok, kiminin iki bacağı protez. Kimi görmüyor. Dünyası kararmış...
Bir süre sonra bir istatistik bilgisi halini alır onların yarası...
Yaralının adı yoktur artık. İstatistiklerdeki genel bir bilgidir...
“Sayın Efendim... 3 ayda 57 şehit, 115 yaralımız var” mesela...
Yaranın istatistiği yoktur aslında.
Ölümün hayattaki halidir çünkü...
Büyük adamların ziyaretleri sırasında mecburen gülümseyen bir gözyaşıdır onlar...
19 yaşında karartılmış hayatlardır...
Gözükmezler. Bilinmezler. Unutulurlar...
Törensiz bir acıdır onların yarası...
Kendisine kalır. Annesine, karısına, sevgilisine kalır yaraları...
Törenler yapılır. Hastaneler. İhtimam...
Sonra o haberleri bırakıp başka bir kanala geçeriz bizler...
Bir yarışma programına mesela...
