Pazar günü resmi tatil uygulaması
01 Ocak 1970
Türkiye’de Cuma günü olan hafta sonu tatili Pazar gününe alındı.
Osmanlı Devleti’nde halka yönelik resmî bir hafta sonu tatil günü yoktu. Sadece merkez teşkiLatinda, zaman zaman pazartesi veya perşembe günleri hafta tatili olarak kabul edilmişti. Osmanlı Devleti’nin son yıllarında ise, okullarda, perşembe günü öğleden sonra başlayan ve cuma günü dahil olmak üzere birbuçuk gün tatil yapılırdı. Yabancı sermaye ile kurulmuş olan işyerlerinde mal sahibi yabancılar, işçilere kendilerince uygun gördükleri bir günü, tatil izni olarak veriyorlardı. Ancak, bu da yasal bir esasa dayanmıyordu.
Cumhuriyet’in ilanından sonra, hükûmetçe, resmî bir hafta sonu tatili üzerinde duruldu. Çalışanların hiç dinlenmeden çalışmaları, onların çabuk yıpranması ve iş güçlerinin azalması demekti. Hafta tatilinin, sağlık nedeniyle gerekli olduğunu takdir eden TBMM, 2 Ocak 1924 gün ve 394 nolu yasayla cuma gününü zorunlu tatil günü olarak kabul etti.
Ancak, bir süre sonra Cuma gününün tatil için uygun olmadığı anlaşıldı. Çünkü, Batılı ülkeler pazar günü tatil yapmaktaydılar. Halbuki, Türkiye’nin bu ülkelerle çok sıkı ekonomik ve ticari ilişkileri vardı. Cuma günü Türkiye, pazar günü de Avrupa piyasası kapalı olduğundan, ülkemizin ekonomik hayatı, yabancı piyasasına göre cumartesi öğleden sonra, Avrupalıların yaptığı tatil dikkate alınacak olursa, iki buçuk gün bir durgunluk devresi yaşanıyor, bu da büyük zararlara sebep oluyordu.
Bu durum gözönüne alınarak, 27 Mayıs 1935 yılında 2739 sayılı yasayla resmi hafta tatili Cuma’dan Pazar’a alınmıştır. 2 Haziran 1935'de cumartesi günü öğleden sonra başlamak üzere pazar dahil, hafta tatili 1,5 gün olarak kabul edildi. Daha sonra 30 Mayıs 1974’te hafta tatili, cumartesi ve pazar, tam gün olarak iki güne çıkarıldı.
