VEDA HACCI
Necip Fazİl Kısakürek / Es-Selâm 30 Nisan 2006
Dönmeye başlayalı zaman dedikleri çark;
Gökyüzü ve yeryüzü, şimal, cenup, garp ve şark
Görmedi, görmeyecek o söz mucizesini.
Batan bir güneş rengi hâlelemiş sesini,
Allah Resulü yüzbin sahabîye hitapta…
Çizgi çizgi toplamlar…İslâm büyük hisapta…
En derin sır: Zamanın bir vazifesi vardı.
Ve: “Zaman döne döne çıktığı yere vardı.”
Demek ki, o dem, gaye noktasında kâinat;
Gaye, imanda İslâm, insanlıkta o Zat!
Ve üst üste ölçüler, hikmetler, şimşek şimşek:
“Size Kur’ân emanet, artık ne şüphe, ne şek!”
“Başınıza bir vahşi geçse burnu halkalı;
Lâyıksa, işi haksa, emrine bağlanmalı!”
“Ne Arap var, ne acem, olan yalnız insandır!
Hangi fark ara yerde, insan ki topraktandır?”
Meydanda güzel, çirkin, kâr etmez başka yorum!
“Kötü diye ne varsa, hepsini çiğniyorum!”
Çifte kutup; emirler, yasaklar, farz, haram.
En üstteki taşadek kurulu şanlı ehram.
Devrimci, görsün neymiş, ne değilmiş inkılâp!
Biri ufukta saray, öbürü kumda serap…
O geldi, kan sarhoşu Arap ceylâna döndü.
Günübirlik teselli, uçtu yalana döndü.
O, her kum tanesine kubbe doğurtan nefes…
O, bir ses, bir ses, ölüm perdesini delen ses…
Allah Resulü, Kusvâ isimli devesinde,
Batan bir güneş rengi, eriten şivesinde,
Aynı çanakta, yerle göğü çalkalıyorlar.
Dinde kemal noktası… Onu halkalıyorlar:
Bildirdim mi? Bildirdin!Şahit ol yüce Rabbim!
Bildirsin bilmeyene, haberi her sahabîm!
Düşündü sahabîler, en başta Ebubekir;
Bu kemalden bir zeval mânası tütse zâhir…
Âyet indi: “İslâmı seçtim ve tamamladım!”
Öyleyse, kalan ömür Resule birkaç adım…
Anladı Ebubekir, gözleri dolu dolu;
Süzdü; batan bir güneş rengiyle giden yolu…
